Şeir · Azərbaycan
Vurub, vurub kövrəlməyin dəmidi,
Vurub, vurub kövrəlməyin dəmidi, Arzularım sünbül tutmuş zəmidi, Dəlidağda lövbər salmış gəmidi, Zirvələrin qaşındakı Kəlbəcər..
Alagöllər bir aynadı- bir nüma.. Qızıl günəş İlahiyə nur nüma Ətri gəlir nənələrin burnuma, Qırqovullu aşındakı Kəlbəcər.
Dərdlərimiz bizi yeyən dev oldu, Şüarımız "ölümünə sev" oldu.. Dönüb bir də eşik oldu-ev oldu, Sinəmizin daşındakı Kəlbəcər.
Saza dönən, sözə keçən ruhuma, Yağmadı qar, düşmədi çən ruhuma, Təsəlliydi dünənəcən ruhuma, Köhnə "UAZ" maşındakı, Kəlbəcər.
Saldıq getdi basa-basa, yaxşıdı, Bizi qırma, bu daş masa yaxşıdı.. Sevincindən partlamasa yaxşıdı, Ürəyimin başındakı Kəlbəcər,.
Könlümüzü oda saldı qayıtdı, Olanları yada saldı qayıtdı, İçimizdə ada saldı qayıtdı, Gözümüzün yaşındakı Kəlbəcər..
Saytda dərc olunub
Mənbə: https://ayazarabaci.com/az/writing/vurub-vurub-kovrelmeyin-demidi/